கதிர் விஜயம்

கதையாகவே இருந்தாலும் இங்கே ஒரு கதைதானே இருக்க வேண்டும். ஒன்று நரகாசுர வதமாக இருக்க வேண்டும் அல்லது இராமன் அயோத்தி திரும்பியதாக இருக்க வேண்டும். தீபங்களின் வரிசை, தீப ஒளித்திருநாள் என்றெல்லாம் சொல்கிறோமே. பின்னர் ஏன் தனியாகக் கார்த்திகை தீபம் கொண்டாடுகிறோம்?

இரண்டடி தூரத்தில் இருந்து குடையோடு நகர்ந்து ரஜினியின் முகத்திற்கு நேராக வந்து நிற்கும் போது அமைதியான குணம் கொண்டவர்கள் கூட தலைவா என்று தங்களை மறந்து கத்துவார்கள்.அந்த பெரிய திரையில் விரியும் காட்சிகள் உங்கள் மனதோடு ஒன்றிச் செய்யும் ஒரு மாயத்தில்…

நமக்கு வழிகாட்டும் தெய்வங்களைச் சமயங்களில் நாம்தான் இப்படித் தூக்கி நிறுத்த வேண்டியதாக இருக்கிறது.மரணப்படுக்கையில் இருந்து ஒருவர் மீண்டு வர முடியும். மீளமுடியாத தோல்வியில் இருந்து மீண்டு ஒருவன் பெரு வெற்றியை அடைய முடியும். இதற்கு மேல் வெற்றி அடைய என்ன இருக்கிறது…